Mieszkańcy Oruni mają dość tego, że dzielnica jest zaniedbana i zapomniana przez władze Gdańska - usłyszeliśmy od mieszkańców tej części miasta. Zadzwonili do „Polski Dziennika Bałtyckiego” sprowokowani cyklem naszych publikacji, w których opisujemy 10 lat rządów trójmiejskich prezydentów, rozliczamy ich z obietnic, wskazujemy co jeszcze wymaga zrobienia. Czytelnicy z Oruni postanowili więc włączyć się w akcję i opowiedzieć o tym, co ich boli.

Pan Krzysztof, który mieszka na Oruni od urodzenia, wstydzi się przed turystami tego, co widzą wjeżdżając do Gdańska.
– Tu wygląda, jakby powódź była wczoraj – mówi zbulwersowany. – Często spotykam się z pytaniami, czy ktoś kręci film wojenny. Ze wstydem muszę odpowiadać, że tak wygląda Gdańsk.
Orunia jest częścią Gdańska, przez którą wjeżdża się do miasta jadąc z południa Polski. Co widzą turyści? Zaniedbane domy, zrujnowane budynki, wybite szyby.
– Dlaczego prezydent zapomniał o tej dzielnicy? – pyta pan Krzysztof. – Czy chce, żeby rozwalające się budynki były wizytówką Gdańska?

Problem Oruni chyba nie jest ulubionym tematem prezydenta Pawła Adamowicza, bo nie znalazł czasu, by o nim porozmawiać. Przekazał ten obowiązek swojemu zastępcy, który z kolei do rozmowy z nami wyznaczył Andrzeja Ducha, dyrektora Wydziału Urbanistyki, Architektury i Ochrony Zabytków Urzędu Miejskiego w Gdańsku.
– Z tym miejscem jest taki problem, że znaczna większość terenu należy do prywatnych właścicieli – tłumaczy Duch. – Nie ma odstawy prawnej, żeby prezydent nakazał właścicielowi coś zmienić, wyburzyć, czy wybudować na jego prywatnej działce.

Władze Gdańska wierzą, że rozwój miasta i członkostwo w Unii Europejskiej sprawią, że nawet takie dzielnice rozwiną się i przyciągną przedsiębiorców. W odpowiedzi na pytanie, czy prezydent i jego współpracownicy nie wstydzą się tego, co widzą turyści wjeżdżając do miasta przez Orunię, dyrektor Duch przytacza opowieść.
– Kiedyś nauczycielka w szkole powiedziała nam, że nie jest wstyd przyjść w połatanych spodniach, ale wstyd jest przyjść w podartych. Tutaj jest tak samo. Myśmy po powodzi połatali to, co trzeba, naprawiliśmy i wzmocniliśmy wały, rozebraliśmy zrujnowane budynki, zapewniliśmy powodzianom inne mieszkania. Nie musimy się wstydzić, bo zrobiliśmy tyle, ile mogliśmy. To, jak teraz wyglądają budynki na Oruni, zależy także od ich właścicieli. Od ich woli, decyzji i majętności.
No właśnie, od majętności. A tej mieszkańcom Oruni często brakuje. Co mogą w takim razie zrobić?
– To także kwestia świadomości -podkreśla Duch. – Powiedzmy, że ktoś mieszka w zaniedbanym, rozsypującym się domu. Jeżeli taki człowiek będzie miał otwartą głowę, to jeśli sam nie ma pieniędzy na remont, znajdzie kontrahenta, któremu powie: ” ja będę mieszkał na piętrze, a ty masz parter dla siebie, załóż tu firmę, ale pod warunkiem, że wyremontujesz całość”. Są różne możliwości, ale trzeba zacząć od przekształcenia naszej świadomości.

Źródło:
Katarzyna Szcześniak
POLSKA Dziennik Bałtycki
wczoraj
http://www.gdansk.naszemiasto.pl/wydarzenia/843005.html

Przeczytaj podobne informacje:

• Zapraszałem Arkę na Baltic Arenę – list prezydenta Pawła Adamowicza
  - Chciałem, by Arka Gdynia grała na nowym stadionie w Gdańsku. Ale nikt nie był tym zainteresowany – pisze prezydent Gdańska Paweł Adamowicz Wczoraj opublikowaliśmy...
• Druga odsłona programu wyborczego Pawła Adamowicza
  - W grupie siła! – mówił Paweł Adamowicz podczas drugiej odsłony swojego programu wyborczego, która dotyczy Gdańska jako części metropolii rozciągającej się od Wejherowa aż...
• „Konsekwentnie dla Gdańska” – program wyborczy Pawła Adamowicza
  Podstawowym zadaniem każdego gospodarza miasta, samorządowca, radnego jest dążenie do podnoszenia jakości życia mieszkańców. Nasze miasto od wielu lat znajduje się w czołówce rankingów miast,...